Ve o askerliğini yaptı

Ve Telefon çaldı arayan
yusuf amcam,

Yusuf amcam sülalede bana benzeyenlerden biri her daim pürneşe,her daim şen şakrak hayatın zorluklarını bilfiil yaşamasına ragmen tarzında bir değişme yok.

Zaman itibariyle Fenerbahçe'nin son maçı esnasında aradı sandım ki futbol muhabbeti yapacaz kendisi GS li olması hasebiyle Anti-fener söylemlerde bulundu.Karşılığını verdik tabi. Dedi ki bak kim var burada seninle konuşacak?

Körelen zihnim çakamadı olayı ver bakalım konuşalım dedim. Telefonu uzattı

Ses beni özlemiş bir insanın sesiydi.Abimin...

Askere gitmişti Kıbrıs'a ve alnının akıyla yapıp bitirmişti.Herkes abisini sever ben ise hayranım o adama.

Benim beceremediğim ne varsa hayatta üstesinden gelmiş.Kalbini ve aklını görüp görebildiğim en mantıklı şekilde yöneten insandı o hayatımda.Hiçbir eyleminde tutarsızlık,aymazlık,toyluk yoktu. Küçükken bile büyüktü. Kavga dövüş ettiğimiz zamanlarda bile 40 yaşlarında hareket ediyordu. Ona bakıp diyordum ben bu adamı geçecem :-) ve hiçbir zaman geçemedim. Ne kadar uğraştıysam geçemedim ne kadar tırmaladıysam geçemedim.

Metafiziksel dünyada hiçbir şansım yoktu onun karşısında çoktan kaybedilmiş bir savaştı.Ama yinede denedim. Hiçbir zaman onun kadar okuyamadım hiçbir zaman onun kadar bilemedim hiçbir zaman onun gibi olmayı bırak çeyreği bile olamadım.

Bende mücadelemi bir de fiziksel dünyada denedim. Sonuç yine aynı. Ve artık anladım. O hep beni yenecekti.Hangi dala ilgi gösterse beni kolaylıkla alt ediyordu.

Bu ne gibi bilimezsiniz. Dibinizde o kadar ulu bir ağaç olduğunda dalları o kadar geniş alanı kapladığında güneşin ışıkları gelmez size.yaprakların arasından sızan güneş ışıklarıyla yetinmek zorunda kalırsınız.Koyu bir gölge olur.Soğuk kopkoyu bir gölge...

Ve ben onun gölgesinde büyüyemeyeceğimi anladığımda köklerimi söküp başka bir yere gittim. Burada orman yoktu.Tek tük bir kaç ağaç kendi çapında takılıyordu.Egom için oldukça verimli bir yere Geldim ve yerleşmeye çalıştım.İyi kötü başardım sayılır. Bir şeyi daha farkettim. Ben buraya büyümeye gelmemişim ölmeye gelmişim. Güneş var...Ama Çok sıcakmış ve öylesine susuyorum ki. Ama köklerim yetişmiyor suyun kaynağına.Bende kendimi dumanlara saldım ölüyorum aheste aheste.Pişman mıyım değilim.

Bunda ne senin suçun var ulu çınar ne de benim.Ben buyum yetinmeyi bilseydim hala yaşıyor olacaktım.Ama yetinmektense ölmek daha bir bana yakışır geldi ne diyeyim.

Askerliğini bitirmiş olmana çok sevindim abim. Babamın halifesi,evimizin gururu,medar-ı iftiharımız herkes hak ettiği yere.Faydalı ol insanlığa.

Ben uzaklardan sizleri seyrederek eski günleri yad ederek mutlu bir ölümü bekliyor olacağım.Benim içinde yaşa benim içinde uza benim içinde meyve ver emi canım abim ? Bana söz ver benim yaşatamadığım tüm güzellikleri yaşat ailemize.

Saygılarımla.

2 numara

Mustafa.